Ciasteczka wykorzystywane przez serwis internetowy SKF

SKF uzywa na swoich stornach interentowych cookies w celu możliwie jak najlepszego dostosowywania prezentowanych informacji do preferencji odwiedzających, dotyczących między innymi regionu i języka. Czy wyrażasz zgodę na wykorzystywanie cookies przez SKF?

cookie_information_popup_text_2[150]

Kwestie utrzymania ruchu

Regularna konserwacja jest nieodzowna dla utrzymania pełnej funkcjonalności jakiegokolwiek mechanizmu. Czynności konserwacyjne mają tym większe znaczenie, gdy od danego układu mechanicznego całkowicie zależy utrzymanie śmigłowca w powietrzu. Konstruktorzy kadłubów statków powietrznych wyznaczają swoim klientom („użytkownikom końcowym”) harmonogramy konserwacji.

Metodyki utrzymania ruchu

Konstruktorzy kadłubów mają na celu pilnowanie, żeby wszelkie utrzymanie ruchu było „planowym” utrzymaniem ruchu – w ramach takowego operatorzy mogą planować prace konserwacyjne z wyprzedzeniem, i gwarantować tak dostępność niezbędnych części oraz dyspozycyjność serwisantów. „Nieplanowany” serwis, często mający miejsce w następstwie pewnej usterki statku powietrznego, bywa dla operatorów bardzo kosztowny, jako że może zmuszać ich do poczekania na serwisanta bądź na potrzebne części – a czas dostawy tychże liczyć można i w miesiącach, jeśli brakuje ich w magazynach. W najgorszym razie serwis „nieplanowany” kosztuje przedsiębiorstwo wizerunek, a nawet wiąże się z nadzwyczajną interwencją – jeżeli przy udziale śmigłowca dochodzi do poważnego wypadku. Do akcji wkroczyć mogą organy ścigania, i zakwestionowane może zostać bezpieczeństwo konstrukcyjne jednostki.

Procedury utrzymania ruchu dzielą się na dwie kategorie: „obowiązkowe” i „zalecane” (konkretne nazwy stosowane przez poszczególnych producentów sprzętu oryginalnego różnią się, jednakże znaczenie jest zasadniczo w każdym przypadku identyczne). Obowiązkowe utrzymanie ruchu obejmuje wszystkie kontrole i czynności wymagane do utrzymania statku powietrznego w stanie zdatnym do lotu. Kontrole „zalecane” to takie, których przeprowadzanie zapewni jednostce maksymalną funkcjonalność – które jednak nie są krytyczne w świetle bezpieczeństwa.

W odniesieniu do produktów SKF, utrzymanie ruchu odwołuje się zwykle do jednego z trzech następujących pojęć:
  • kontrola — Od użytkowników końcowych wymaga się sprawdzania produktu pod kątem ewentualnych oznak uszkodzenia, pogorszenia stanu oraz wszelkich innych widocznych zmian. Z reguły znajduje to zastosowanie do części łatwo dostępnych, takich jak elementy wirnika głównego bądź ogonowego – w tym łożysk samosmarujących się i oczkowych oraz elastomerowych i kompozytowych prętów. 
  • pomiar — Od użytkowników końcowych wymaga się badania sprawności części. Za przykład posłużyć mogą pomiary luzu, momentu obrotowego czy poziomów drgań. Każdy produkt SKF podlega pewnym kontrolom pomiarowym.
  • wymiana — Od użytkowników końcowych wymaga się wymieniania określonych części albo po upływie ustalonej liczby godzin w powietrzu, albo w razie spełnienia ustalonych kryteriów, stwierdzanego w drodze kontroli bądź pomiaru.

Okresy utrzymania ruchu

Jednym z najtrudniejszych zadań, przed jakimi stają konstruktorzy kadłubów, jest wyznaczanie wymaganych częstotliwości wykonywania czynności konserwacyjnych. O ile krótkie okresy utrzymania ruchu są korzystne z perspektywy zachowawczej, to nadmierna częstotliwość wydatnie obciąża użytkownika końcowego.

Obliczanie okresów utrzymania ruchu jest procesem złożonym i zależnym od szczególnych wymogów producenta sprzętu oryginalnego, wszakże można rozróżnić w tej kwestii – względem części będącej przedmiotem konserwacji – dwie kategorie. W odniesieniu do części niepodlegających pomiarom bądź kontrolom, wyznacza się okres do wymiany, zazwyczaj równoważny przeciętnej trwałości eksploatacyjnej części, z uwzględnieniem odpowiednio wysokiego współczynnika bezpieczeństwa. W odniesieniu do części, które pomiarom bądź kontrolom podlegają, częstotliwość kontroli uzależnia się zwykle od czasu upływającego od spełnienia kryterium odrzucenia części do całkowitej utraty jej sprawności.

Inteligentne utrzymanie ruchu

Wraz z pojawieniem się technologii monitorowania stanu konstruktorzy kadłubów zyskali możliwość proponowania użytkownikom końcowym swego rodzaju inteligentnego utrzymania ruchu. Istnieją już systemy unaoczniające problemy z osiągami układów – na przykład za sprawą analizy drgań, która sama w sobie stanowi istotne zabezpieczenie. Użyteczność owej metodyki w kontekście zarządzania utrzymaniem ruchu jest jednak ograniczona, bowiem pomiary mają tu miejsce na stosunkowo późnym etapie rozwoju problemów.


Firma SKF pracuje nad integracją technologii pomiaru z dostarczanymi podzespołami, co w połączeniu z wiedzą SKF na temat osiągów i niezawodności produktów umożliwi sprawniejsze planowanie utrzymania ruchu oraz stosowanie do układów statków powietrznych podejścia prognostycznego.

SKF logo