Ciasteczka wykorzystywane przez serwis internetowy SKF

Wykorzystujemy ciasteczka (ang. cookies) w celu usprawniania sposobów przeglądania naszych stron i korzystania z naszych internetowych aplikacji. Dalsze korzystanie z serwisu niepoprzedzone zmianą ustawień przeglądarki jest równoznaczne z wyrażeniem zgody na zapisywanie przez serwis ciasteczek na dysku komputera. Pamiętaj, że w każdej chwili możesz zmienić ustawienia swojej przeglądarki internetowej.

Tarcie

Tarcie w łożyskach ślizgowych przegubowych i łożyskach oczkowych zależy przede wszystkim od zestawienia ślizgowych powierzchni styku, obciążenia i prędkości poślizgu. Ze względu na wpływ wielu zależnych od siebie zmiennych nie jest możliwe podanie dokładnych wartości współczynnika tarcia. Niemniej w warunkach laboratoryjnych można zarejestrować typowe wartości współczynnika tarcia odpowiadające różnych zestawieniom ślizgowych powierzchni styku. Na etapie rozruchu tarcie jest większe niż w późniejszej fazie próby. Wartości wzorcowe współczynnika tarcia μ podano w tabeli 1. Wyznaczono je w próbach laboratoryjnych.
Współczynnik tarcia dla bezobsługowych par ślizgowych stal-tkanina PTFE i stal-brąz spiekany z PTFE maleje wraz ze wzrostem obciążenia właściwego. Przy stałym obciążeniu właściwym tarcie spada do określonej wartości minimalnej z chwilą, gdy dobiega końca przenoszenie PTFE z warstwy ślizgowej na współpracującą powierzchnię stalową. Moment tarcia dla łożyska ślizgowego przegubowego lub łożyska oczkowego można wyznaczyć na podstawie następującej zależności:

M = 0,5 μ P dm

gdzie
M=moment tarcia [Nm]
μ=współczynnik tarcia (table 1)
P=równoważne obciążenie dynamiczne łożyska [kN]
dm=średnica średnia łożyska [mm]
  • w przypadku łożysk ślizgowych przegubowych poprzecznych i łożysk oczkowych d= dk
  • w przypadku łożysk ślizgowych przegubowych skośnych dm = 0,9 dk
  • w przypadku łożysk ślizgowych przegubowych wzdłużnych dm = 0,7 dk
dk=średnica sfery pierścienia wewnętrznego [mm]

Po upływie wydłużonego okresu eksploatacji łożyska szkodliwy wpływ czynników (zanieczyszczenia, nieodpowiedniego smarowania) może doprowadzić do osiągnięcia lub przekroczenia maksymalnych poziomów współczynnika tarcia podanych w tabeli. Łożyska są podatne na takie zjawisko również w warunkach niewielkiego obciążenia, a zwłaszcza w niesprzyjających warunkach pracy. W przypadku zastosowań, gdzie tarcie ma szczególnie duże znaczenie, SKF zaleca wyznaczanie mocy znamionowej z zastosowaniem maksymalnych wartości współczynnika tarcia podanych w tabeli 1. W przypadku łożysk pracujących w warunkach tarcia mieszanego lub suchego mogą występować nieznaczne różnice między tarciem adhezyjnym i ślizgowym. Doświadczenie pokazuje, że całkowite wyeliminowanie drgań ciernych nie jest możliwe oraz że zjawisko to występuje najczęściej w zastosowaniach, gdzie elementy nośne są niedostatecznie sztywne. Jednakże w większości zastosowań wpływ tego zjawiska można pomijać.
SKF logo